คำสัญญาของเขา: ลูกของมาเฟีย

ฉันหันไปมองเสื้อผ้าน้อยชิ้นที่ฉันสวมใส่อยู่ มันมาถึงจุดนี้ได้ยังไงกัน แล้วทำไมฉันถึงทำเรื่องแบบนี้อยู่ด้วย

ฉันน่าจะไปทำงานที่ร้านสะดวกซื้อหรือเป็นนักออกแบบท่าเต้นซึ่งจริงๆ แล้วมันควรเป็นเป้าหมายของฉันตั้งแต่แรก ฉันไม่ได้รังเกียจการเต้นถอดเสื้อผ้าหรือชุดพวกนี้หรอก ไม่เคยรังเกียจเลย ทุกคนมีวิธีจ่ายบิลต่างกันไป และนี่ก็เป็นหนึ่งในนั้น ฉันไม่ได้อายและมันเป็นวิธีหาเงินที่ง่าย แต่ถึงอย่างนั้น มันก็ไม่ใช่สิ่งที่ฉันวางแผนไว้

"แกจะมาไหมกระรอก หรือจะยืนจ้องก้นตัวเองต่อไป" เฟธหัวเราะและเดินผ่านฉันไป กระรอก... ชื่อที่ฉันได้รับตั้งแต่มาที่นี่ มันเป็นฉายาที่ตามหลอกหลอนฉันตั้งแต่อนุบาลจนถึงตอนนี้ ฉายาที่ฉันได้รับเพราะแก้มฟูๆ ของฉัน

เฟธเป็นเพื่อนรักของฉันมาหลายปีแล้ว หลังจากย้ายจากบ้านอุปถัมภ์ไปอีกหลายหลัง ฉันก็กลับมาที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าอีกครั้ง น่าเสียดายที่ฉันไม่เคยรู้จักพ่อแม่หรือมีโอกาสในชีวิต ดังนั้นในช่วงวัยรุ่น ฉันสัญญากับตัวเองว่าจะประสบความสำเร็จ เป้าหมายของฉันคือเรียนจบมัธยม วิทยาลัย และได้งานดีๆ เป็นนักออกแบบท่าเต้น แต่มันก็ไม่ได้เป็นไปตามนั้นอย่างชัดเจน แม้แต่ตัวฉันเองก็คาดไม่ถึงว่าจะมาทำงานในคลับระบำโป๊ตอนอายุยี่สิบเอ็ด

"ฉันได้ยินว่าพี่น้องแลมเบอร์ติจะมาที่เลานจ์วีไอพีส่วนตัววันนี้ แม้แต่คริสเตียนก็จะมา" เฟธร้องเพลงขณะทาลิปกลอส ฉันมองไปที่เธอด้วยสายตาสงสัย ผมเปียยาวสวยของเธอตกลงมาบนไหล่อย่างสมบูรณ์แบบ เฟธสวยมาก และทุกคนรู้ดี รวมถึงพี่น้องแลมเบอร์ติด้วย

เมื่อได้ยินชื่อคริสเตียน ฉันรู้สึกว่าใบหน้าร้อนผ่าวและรีบมองไปทางอื่นอย่างรวดเร็ว คริสเตียน ชายคนเดียวกับที่ทำให้ฉันต้องร้องเรียกชื่อเขาเมื่อสองเดือนก่อน ฉันไม่เคยเป็นคนชอบการมีเซ็กส์แบบชั่วข้ามคืน แต่คืนนั้นเราทั้งคู่เมา และเขาพาฉันไปที่ออฟฟิศของเขาซึ่งเราได้นอนด้วยกันในที่สุด

*ถ้าพวกผู้หญิงรู้เข้า

ถ้าพ่อของเขารู้เข้า*

บอสของเรา ลูซิโอ แลมเบอร์ติมีธุรกิจมากมาย และคลับระบำโป๊ก็เป็นหนึ่งในนั้น เป็นครั้งคราวเขาและลูกชายทั้งสามคนจะมีการประชุมธุรกิจกับพาร์ทเนอร์บางคน และวันนี้ก็จะเป็นหนึ่งในวันเหล่านั้น เราไม่ได้โง่และรู้ดีว่าพวกเขาทำธุรกิจประเภทไหน แต่ไม่มีใครกล้าพูดออกมาดังๆ และปล่อยให้เป็นไปตามนั้น ลูซิโอ แลมเบอร์ติเป็นคนใจดีและอบอุ่นที่ให้งานฉันทันทีที่เห็นฉัน เขาเป็นเหมือนพ่อสำหรับสาวๆ ทุกคนและเป็นนักธุรกิจที่หลายคนให้ความเคารพ

ลูกชายของเขากลับตรงกันข้ามอย่างน่าประหลาดใจ จิโอเป็นพี่ชายคนโตและเย็นชาสุดๆ เขาไม่เคยสบตากับพวกเราและแสดงให้เห็นชัดเจนว่าเขาคิดอย่างไรกับพวกเรา คนที่สอง เอ็นโซ่ เป็นคนที่ทุกคนรู้จัก เอ็นโซ่เป็นคนดีและร่าเริง แต่ในทางหนึ่งก็ยังเด็กมาก เขาเป็นคนเจ้าชู้และรู้วิธีจัดการกับผู้หญิง เขามองทุกคนและทุกอย่างเป็นความท้าทายและเขาไม่ชอบแพ้

ลูกชายคนเล็ก คริสเตียน เย็นชายิ่งกว่าจิโอ ซึ่งฉันไม่รู้ว่ามันเป็นไปได้ด้วยซ้ำก่อนที่ฉันจะได้พบเขา หลังจากที่เขาจัดการฉันเสร็จ เขาก็พาฉันกลับลงไปข้างล่างโดยไม่แม้แต่จะมองฉัน แม้ว่าคริสเตียนจะเป็นลูกคนเล็ก แต่เขาเป็นทายาทของธุรกิจแลมเบอร์ติทั้งหมด และไม่ต้องสงสัยเลยว่ามันน่าจะเป็นเพราะบุคลิกที่เย็นชาและจริงจังของเขา ความแตกต่างระหว่างจิโอกับคริสเตียนคือจิโอมักจะเก็บตัว ในขณะที่คริสเตียนแค่น่ากลัวเวลาอยู่ด้วย และการที่เขาแทบจะไม่อยู่ที่นี่ทั้งที่เป็นทายาทยิ่งทำให้เขาน่าเกรงขามมากขึ้น ในขณะที่สาวๆ ทุกคนทำตัวน่าอายเพื่อให้ได้รับความสนใจจากเขาแม้เพียงวินาทีเดียว ฉันพยายามอย่างเต็มที่ที่จะหลีกเลี่ยงเขาและรู้สึกอับอายเล็กน้อยหลังจากที่เขาโยนฉันไปด้านข้างราวกับฉันไม่มีค่าอะไร แต่นั่นคือตัวตนของเขาและฉันรู้มาก่อนแล้ว

"พวกเรารอพวกแกอยู่นะ!" ลูน่าตะโกนพลางโผล่หัวออกมาจากประตู นอกจากเฟธแล้ว ลูน่าเป็นคนเดียวในที่นี้ที่ฉันเข้ากันได้จริงๆ สาวๆ คนอื่นๆ ทั้งหมดไม่ก็หยาบคายหรือไม่สนใจเลย พวกเธออยู่ที่นี่เพื่อตัวเองและมองทุกคนในเส้นทางของพวกเธอเป็นคู่แข่ง โชคดีที่ลูซิโอไม่เข้มงวดนัก พวกเราจึงแทบไม่โดนดุ แม้แต่เวลาที่มาสายนิดหน่อยซึ่งมักจะเกิดขึ้นบ่อย

"กำลังไป!" ฉันตะโกนกลับและดึงแขนของเฟธ ด้วยแรงทั้งหมดฉันพยายามอย่างเต็มที่ที่จะดึงเธอออกจากประตูในขณะที่เธอทาลิปกลอสจนถึงวินาทีสุดท้าย

หลังจากที่เฟธกับฉันออกจากห้องแต่งตัว เราก็ไปรวมกับสาวๆ คนอื่นที่เข้าแถวเรียงกันอย่างเป็นระเบียบในออฟฟิศของลูชิโอ แต่คนที่ยืนอยู่ตรงนั้นไม่ใช่ลูชิโอ มันเป็นหนึ่งในผู้ชายที่ฉันพยายามหลีกเลี่ยงมาตลอดและเขาก็คือลูกชายของลูชิโอ แลมเบอร์ติ เอนโซ เขาเดินผ่านเฟธและก้าวมาหยุดตรงหน้าฉัน แต่ด้วยความกลัวเกินกว่าจะสบตาเขา ฉันก้มมองที่เท้าทันทีและได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆ ของเขา

"เธอมาสายแบบนี้เป็นประจำเหรอ?" ฉันได้ยินเขาถามและรู้สึกเหมือนมีความเย็นแล่นไปทั่วร่างกาย วันนี้คงเป็นวันซวยของฉันจริงๆ เฟธกับฉันมาสายด้วยกันแต่เขาเลือกที่จะเรียกแค่คนเดียว

"ฉัน ข-ขอโทษค่ะ พ-พวกเรา แ-แ-และ อืมม พวกเรา-" ฉันพยายามอธิบายแต่ไม่มีคำพูดใดหลุดออกจากปากได้เลย

"มองฉันตอนที่คุยกับฉัน" เขาสั่ง และในทันใดนั้นฉันก็เงยหน้าขึ้นสบตากับเขา ด้วยเหตุผลบางอย่าง ฉันคาดว่าเขาจะตะโกนใส่ฉัน แต่เขาไม่ได้ทำ เอนโซมีรอยยิ้มสดใสบนใบหน้าและเอียงศีรษะมองสำรวจฉัน เขายื่นมือมาที่แก้มฉันและบีบมันเบาๆ ก่อนที่เสียงหัวเราะจะหลุดออกจากปากเขา มันไม่ได้ร่าเริงอะไร แต่เป็นเสียงหัวเราะแบบไม่อยากเชื่อมากกว่า สาวๆ ทุกคนเริ่มหัวเราะขณะที่ฉันมองเขาด้วยความงุนงง

"ฉันล้อเล่นน่ะ กระรอกน้อย แต่ฉันคิดว่าฉันอาจจะเอาการแกล้งเธอมาเป็นงานอดิเรกใหม่ของฉันก็ได้" เขาพูดก่อนที่จะปล่อยแก้มฉันและถอยหลังไปสองสามก้าว

"เธอโชคดีจังเลย" เฟธกระซิบขณะที่ฉันจับแก้มตัวเองด้วยความไม่อยากเชื่อ โชคดี? ฉันไม่เข้าใจว่าทำไม สำหรับสาวๆ หลายคน นี่อาจเป็นความสำเร็จ แต่ฉันชอบอยู่เบื้องหลังมากกว่า ฉันจึงไม่คิดว่าตัวเองโชคดีเลย และการที่เขาบอกว่าจะเอาการแกล้งฉันมาเป็นงานอดิเรกใหม่ยิ่งทำให้มันแย่ลงไปอีก

"อย่างที่ทุกคนรู้ วันนี้เรามีการประชุมธุรกิจที่สำคัญมากกับหนึ่งในพาร์ทเนอร์ทางธุรกิจที่มีศักยภาพ เป้าหมายหลักของวันนี้คือการทำให้เขาและคณะของเขามีค่ำคืนที่ดีและให้เราได้ลายเซ็นของเขาภายในสิ้นคืนนี้ การประชุมจะจัดขึ้นในเลานจ์ส่วนตัวและฉันต้องการพวกเธอบางคน ถ้าฉันไม่เรียกชื่อใคร กรุณาลงไปข้างล่างและทำงานตามปกติกับแขกคนอื่นๆ ของเรา" เอนโซอธิบายพลางเดินไปมา

เหมือนเคย ฉันยังคงใจเย็น การประชุมแบบนี้เกิดขึ้นบ่อยและฉันก็คงไม่ได้รับเลือกอยู่แล้ว ต่างจากสาวคนอื่นๆ ฉันไม่อยากถูกเลือก ทั้งหมดที่ฉันต้องการคือหาเงินข้างล่างและกลับบ้าน ฉันไม่มีความปรารถนาที่จะรับใช้ใครในการประชุมส่วนตัวพวกนั้น และลูชิโอก็รู้ดี นั่นเป็นเหตุผลที่เขาไม่เคยเลือกฉัน

การเต้นและเสิร์ฟเครื่องดื่มให้คนแปลกหน้าไม่ใช่ปัญหา แต่เมื่อใดก็ตามที่ฉันต้องเผชิญกับสถานการณ์ที่อึดอัดหรือกระอักกระอ่วน ฉันจะเจอกับปัญหาการขาดทักษะทางสังคมที่ฉันมี และลูชิโอก็รู้เรื่องนี้ดี เรามีความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดและเขาอ่านฉันออก ฉันจึงไม่มีเหตุผลที่จะกังวล

"สาวๆ ที่ฉันต้องการให้มากับฉันคือ ลูน่า, ออเบรย์, ดอว์น, เฟธ-" เอนโซพูดและหยุดไปเล็กน้อย ตามที่คาดไว้ เขาน่าจะเอ่ยชื่อลอเรน่าเป็นคนสุดท้ายและไปประชุมกับสาวๆ มาตรฐานที่มักจะถูกเลือก

"และกระรอกน้อย"

ด้วยความประหลาดใจ ฉันเงยหน้าขึ้นและเห็นสาวๆ ทุกคนรวมทั้งเอนโซจ้องมองฉัน ฉันทำอะไรผิดถึงได้สมควรโดนแบบนี้?

"ฉ-ฉันเหรอคะ?" ฉันพูดติดอ่าง เอนโซพยักหน้าและปล่อยให้สาวๆ คนอื่นที่ออกจากออฟฟิศไปแล้ว ฉันยังคงไม่อยากเชื่อและยืนนิ่งอยู่ที่เดิม...ฉันเหรอ? เขาสามารถเลือกใครก็ได้แต่เขาตัดสินใจที่จะทำลายวันของฉันแบบนั้น ฉันไม่สนใจที่จะเล่นเป็นพนักงานเสิร์ฟและโดยเฉพาะอย่างยิ่งไม่ใช่สำหรับผู้ชายที่น่าจะอยู่ในมาเฟีย แต่ฉันไม่กล้าที่จะพูดอะไรกับเอนโซ เขาอาจจะเป็นคนสบายๆ แต่เขาก็ยังเป็นเจ้านายของฉัน

"ผู้ชายที่จะมาที่นี่คืนนี้เป็นคนแข็งและจัดการยาก แต่ฉันเชื่อใจพวกเธอทุกคนว่าจะไม่ทำให้มันพัง" เอนโซแนะนำพวกเราด้วยรอยยิ้มล้านดอลลาร์ของเขา แม้ว่าเขาจะจริงจัง เขาก็ยังคงมีรอยยิ้มเดิมบนใบหน้า

"เธอประหม่าเหรอ กระรอกน้อย?" เอนโซถามฉัน ฉันมองเขาด้วยดวงตากลมโตและให้สายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม ฉันเป็นแบบนั้นเหรอ? ลูน่าและเฟธเอนศีรษะมาชิดกับฉันเพื่อให้ฉันสงบลง

"คุณจะอยู่ที่นั่นด้วยไหมคะ?" ฉันถามเขาทันที จากคนทั้งหมดที่ฉันรู้สึกอึดอัดด้วย เขาบ้าพอที่จะอยู่ท้ายสุดและฉันมีปัญหาในการพูดประโยคกับเขาอยู่แล้ว ลองจินตนาการดู เอนโซหัวเราะและผลักไหล่ฉันเล่นๆ

"ไม่ แต่ไม่ต้องกังวล คริสเตียนจะอยู่ที่นั่น"

ในทันทีที่คำพูดเหล่านั้นหลุดออกจากปากเขา มีเพียงความคิดเดียวที่ผ่านเข้ามาในหัวฉัน

ทำไมต้องเป็นฉันด้วย?